Joani 12

1. Jisui pra gjashtë ditë përpara pashkës erdhi në Betani, ku ishte Llazari që pati vdekur, të cilin e kishte ngjallur prej së vdekurish.
2. Edhe i bënë darkë atje; dhe Marta shërbente; dhe Llazari ishte një prej atyre që rrinin në tryezë bashkë me të.
3. Atëherë Maria mori një litër vaj ere prej nardi të papërzier, shumë të shtrenjtë, dhe leu këmbët e Jisuit, dhe me flokët e saj fshiu këmbët e tij; dhe shtëpia u mbush me aromën e vajit të erës.
4. Një, pra, nga të dymbëdhjetë nxënësit e tij, Juda Iskarioti, i biri i Simonit, ai që do ta tradhtonte, thotë:
5. Përse të mos shitej ky vaj ere treqind dinarë e t’u jepej të varfërve?
6. Edhe këtë e tha, jo se donte të dinte për të varfrit, po se ishte vjedhës dhe kishte kuletën e asprave, dhe mbante ç’viheshin në të.
7. Jisui pra tha: Lëre, se e ruajti për ditën e varrimit tim.
8. Sepse të varfrit i keni përherë bashkë me vete, po mua nuk më keni përherë.
9. Një turmë e madhe pra prej Judenjve morën vesh se është atje; dhe erdhën jo për Jisuin vetëm, po që të shohin edhe Llazarin, të cilin e kishte ngjallur prej së vdekurish.
10. Po kryepriftërinjtë bënë këshillë, që të vrasin edhe Llazarin.
11. Sepse shumë veta prej Judenjve vinin për atë, dhe i besonin Jisuit.
12. Të nesërmen një turmë e madhe që kishte ardhur në të kremten, kur dëgjuan se vjen Jisui në Jerusalem,
13. morën degë palmash, dhe i dolën përpara ta presin, dhe thërrisnin: Hosanna, i bekuar është ai që vjen në emrin e Zotit, mbreti i Izraelit.
14. Edhe Jisui gjeti një pulisht, dhe ndenji mbi të, siç është shkruar:
15. “Mos ki frikë, bijë e Sionit, ja mbreti yt tek po vjen duke ndenjur mbi pulisht gomareje”.
16. Edhe nxënësit nuk i kuptuan këto në fillim; po kur u lavdërua Jisui, atëherë u ra ndër mend atyre se këto ishin shkruar për të, dhe se këto ia bënë atij.
17. Turma pra që ishte bashkë me të dëshmonte se thirri Llazarin nga varri, dhe e ngjalli prej së vdekurish.
18. Prandaj edhe turma i doli përpara, sepse dëgjoi se ai kishte bërë këtë çudi.
19. Farisenjtë pra i thanë njëri-tjetrit: E shihni se nuk keni dobi fare? Ja bota tek shkoi pas atij.
20. Edhe ishin ca Grekë në mes tyre që ishin ngjitur për t’u falur në të kremten.
21. Këta pra erdhën te Filipi nga Betsaidaja e Galilesë, dhe i luteshin, duke thënë: Zot, duam të shohim Jisuin.
22. Filipi vjen e i thotë Andreas; dhe përsëri Andrea e Filipi i thonë Jisuit.
23. Edhe Jisui iu përgjigj atyre, duke thënë: Erdhi ora që të lavdërohet i Biri i njeriut.
24. Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them juve, në mos rëntë kokrra e grurit në dhe e të vdesë, ajo mbetet e vetme; por në vdektë, sjell shumë pemë.
25. Ai që do jetën e tij do ta humbasë; po ai që urren jetën e tij në këtë botë, do ta ruajë për jetë të përjetshme.
26. Në më shërben ndonjë, le të më vijë pas; dhe ku të jem unë, atje do të jetë edhe shërbëtori im; dhe në qoftë se më shërben ndonjë, Ati do ta nderojë.
27. Tani shpirti im është i turbulluar; dhe ç’të them? Atë, shpëtomë nga kjo orë. Po prandaj erdha në këtë orë.
28. Atë, lavdëro emrin tënd. Erdhi pra një zë nga qielli: Edhe e lavdërova dhe përsëri do ta lavdëroj.
29. Turma pra që kishte ndenjur dhe dëgjoi zërin, thoshte se u bë bubullimë; të tjerë thoshin, se një engjëll i foli atij.
30. Jisui u përgjigj e tha: Ky zë nuk u bë për mua, po për ju.
31. Tani është gjyqi i kësaj bote; tani urdhëruesi i kësaj bote do të hidhet jashtë.
32. Edhe unë në u ngritsha lart nga toka, do t’i tërheq të gjithë pas vetes sime.
33. Edhe këtë e thoshte duke treguar me çfarë vdekjeje do të vdiste.
34. Turma u përgjigj: Ne kemi dëgjuar nga ligji se Krishti mbetet përjetë; si thua pra ti se i Biri i njeriut duhet të ngrihet lart? Cili është ky Biri i njeriut?
35. Jisui pra, u tha atyre: Edhe pak kohë është drita bashkë me ju. Ecni deri sa keni dritën, që të mos ju zërë errësira; sepse ai që ecën në errësirë, nuk di se ku shkon.
36. Deri sa keni dritën, t’i besoni dritës, që të bëheni bij të dritës. Këto foli Jisui, dhe iku e u fsheh prej tyre.
37. Po ndonëse bëri kaq çudira përpara tyre, nuk i besuan,
38. që të përmbushet fjala e profetit Isaia që tha: “Zot, kush i besoi predikimit tonë? dhe mbi cilin u zbulua krahu i Zotit?”
39. Prandaj nuk mund të besonin, sepse përsëri Isaia tha:
40. “Verboi sytë e tyre, dhe ashpërsoi zemrën e tyre, që të mos shohin me sytë, dhe të mos kuptojnë me zemrën, dhe të kthehen, e t’i shëroj ata”.
41. Këto tha Isaia, kur pa lavdinë e tij dhe foli për të.
42. Po edhe prej të parëve shumë veta besuan; po nga frika e Farisenjve nuk rrëfenin, që të mos i nxirrnin jashtë sinagogës;
43. sepse deshën lavdinë e njerëzve më tepër se lavdinë e Perëndisë.
44. Edhe Jisui bërtiti e tha: Ai që më beson mua, nuk më beson mua, po atij që më dërgoi.
45. Edhe ai që më vë re mua, vë re atë që më dërgoi.
46. Unë kam ardhur dritë në botë, që të mos mbetet në errësirë kushdo që të më besojë.
47. Edhe në dëgjoftë ndonjë fjalët e mia dhe të mos besojë, unë nuk e gjykoj; sepse nuk erdha të gjykoj botën, po që të shpëtoj botën.
48. Atë që më hedh poshtë, dhe nuk pret fjalët e mia, ka se kush ta gjykojë; fjala që fola, ajo do ta gjykojë në ditën e fundit.
49. Sepse unë nuk fola nga vetja ime, por Ati që më dërgoi, ai më dha porosi ç’të them e ç’të flas.
50. Edhe e di se porosia e tij është jeta e përjetshme; pra sa flas unë, siç më ka thënë Ati, kështu flas.