2 Korinthianëve 4
| Dhiata e Re - Letra e dytë e Apostull Pavlit drejtuar Korinthian |
2 Korinthianëve 4
- Prandaj duke pasur këtë shërbesë, siç u përdëllyem, nuk shkurajohemi,
- por mohuam të fshehtat e turpit dhe nuk ecim me dinakëri, as nuk shtrembërojmë fjalën e Perëndisë, po me shfaqjen e së vërtetës ia paraqesim veten tonë çdo ndërgjegjeje njerëzore përpara Perëndisë.
- Edhe në qoftë se është i mbuluar ungjilli ynë, është i mbuluar për të humburit,
- sepse Perëndia i kësaj jete ua verboi mendimet atyre që s’besojnë, që të mos i ndriçojë ata drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, i cili është shembëllesa e Perëndisë.
- Sepse s’predikojmë veten tonë, por Zotin Jisu Krisht, dhe veten tonë si shërbëtorë tek ju për Krishtin.
- Sepse Perëndia që tha të ndiçojë dritë nga errësira, është ai që ndriçoi në zemrat tona për të dhënë ndriçimin e njohjes së lavdisë së Perëndisë në personin e Jisu Krishtit.
- Edhe kemi këtë thesar në enë balte, që të jetë teprimi i fuqisë nga Perëndia dhe jo nga ne.
- Në çdo gjë shtrëngohemi, po nuk jemi në ngushticë; jemi të ngatërruar, po nuk dëshpërohemi;
- ndiqemi, po nuk jemi të braktisur nga Perëndia; jemi të mposhtur, po jo të humbur,
- duke sjellë përreth gjithmonë në trupin tonë vdekjen e Zotit Jisu, që edhe jeta e Jisuit të shfaqet në trupin tonë.
- Sepse ne që rrojmë gjithnjë jepemi në vdekje për Krishtin, që edhe jeta e Jisuit të shfaqet në trupin tonë të vdekshëm.
- Kështu vdekja vepron mbi ne, dhe jeta mbi ju.
- Edhe duke pasur po atë shpirt besimi, sipas shkrimit “Besova, prandaj fola”, edhe ne besojmë, prandaj edhe flasim,
- duke ditur se ai që ngjalli Zotin Jisu do të na ngjallë edhe ne me anë të Jisuit, dhe do të na nxjerrë përpara tij bashkë me ju.
- Sepse të gjitha janë për ju, që hiri, duke tepruar për falënderimin e më të shumtëve, të teprojë në lavdinë e Perëndisë.
- Prandaj nuk shkurajohemi; po ndonëse njeriu ynë i jashtëm prishet, i brendshmi përtërihet dita-ditës.
- Sepse hidhërimi ynë i lehtë i përkohshëm përpunon për ne një lavdi të përjetshme tepër të madhe.
- Ne nuk i hedhim sytë mbi ato që shihen, po mbi ato që nuk shihen; sepse ato që shihen janë të përkohshme, po ato që nuk shihen janë të përjetshme.





